Gece Yarısı Ekspresi

25 Kasım 2025 bugün günlerden salı  bugün içimde bir çığ gibi büyüdüğün  ve henüz gelmemiş baharların uçsuz bucağı gittiğinden beri bütün taşlar çiçek açtı  fakat hâlâ buz gibi kalbinin bir kenarında  merhamet dilenen bir çocuğum, yamalı parkamla yerli yersiz geliyorsun aklıma  bazen delirecek gibi oluyorum bazen de ölümü düşlüyorum  bütün güzel şeylerin sonuna gelmiş gibi  yaşıyorum sayfaları yırtık bir defterin hüznü misali... Benden bi'haber gibisin artık  zaten umrunda olmadı parmak uçlarımın yarası  seni gördüğüm o ilk gün,  Hani gözlerin bir masum çocuğun karşılıksız sevgisi gibiydi ya,  ya da ben öyle zannetmiştim, sonra da kaybolmuştun aylarca  ve ben seni bulmuştum  bir ormanın en karanlığında, afitap doğmazdı bana asla  ama sana kavuştuktan sonra  söndü bütün karanlıklar  ve hâlâ  içimde bir çocuk bir mum taşır aşkından  yüz bin yıl sürse bile durmadan yürüyecek ardından  beni kimse...

bütün karanlıklar sana varmanın sabahı bütün yarımlar sana kavuşmanın şarkısı günebakıp da içime düşen şu yalnızlığım tıpkı yere düşüp dizini kanatan bi çocuğun kıvranışı binlerce yıllık bi türküsün halkımın dilinde aşkına dev yüce aynalar kırılmış ben ne haddine en keskin yerinden kesildim  hiç gücenmeden bu yüzden bütün karanlıklar sana yok olmanın sessizliğinde her kopuş bi çığ yamacından dökülüyorum bin parçayla bin ağrımdan sana yazamamak şu karlı dağların uğultulu kargışlarıyla en nihayet ölür insan hiç duyamayacağı nidalarla, kalıplarla boş satırlara dört duvara hapis şu ruhumuz içimde yaşadığım her yer sana hep ücra kilit yemiş gibi kapım, sanki yedi yaşındayım azametli bi pişmanlığın yersiz ağrısıyım sana bakıyorum bi çocuk misali  kapı deliğinden uzak bi şehirden ve asla bir daha açılmayacağını bilmeyerekten vedalar ediyorum bahçelerdeki kelebeklere çiçeklere ağaç dibindeki sararmış yapraklara uzadıkça uzuyor dünya sürgünüm hangi hazana hüsran bu gönlümün yedi misafi...